Interviews > Riso Brasil interviewt Brazilianen en Brazilofielen.

Gilmario da Silva: Alles wat beweegt inspireert me (2)

Vorige week kon je kennis maken met beeldend kunstenaar Gilmario da Silva. Vandaag lees je het tweede deel van het interview met hem.

Hier houd ik me vooral bezig met kunst, op allerlei manieren. Ik teken en schilder en bewerk blikjes tot vogels, waxinelichthouders of mobiles. Daarnaast geef ik teken- en schilderworkshops aan kinderen bij naschoolse opvang en aan beginnend dementerende ouderen bij zorgaanbieder Amsta. Maar in de mijn beginjaren in Amsterdam heb ik ook schoongemaakt in hotels.

Mijn schilderijen zijn meestal kleurig. Zou dat zijn omdat ik Braziliaan ben? Ik schilder menselijke figuren, maar ook dieren en bloemen. Maar ik houd ook van religieuze thema’s. Kijk, hier heb ik de enige spelende Boeddha die ik ken. Omdat ik binnen werk en bovendien in mijn woning, wilde ik verf gebruiken die niet stinkt en waar geen schadelijke dampen vanaf komen. Daarom gebruik ik acrylverf.

In de loop van de tijd heb ik een eigen beeldtaal ontwikkeld. Wat je steeds terug ziet komen in mijn schilderijen is een soort armpje met twee tentakels, die afkomstig is uit mijn vroegere pentekeningen. Met die vorm kan ik een complete wereld creëren, waarin zelfs robots niet ontbreken. En met een G erin is het mijn handtekening. Vroeger tekende ik met ‘Costa Gil’, een samentrekking van mijn naam en die van mijn opa.

Alles wat organisch is of beweegt inspireert me; vooral schaatsers en dansers, maar ook bijvoorbeeld capoeira en zelfs ingewanden en microben. Het onzichtbare boeit me. En ook muziek inspireert. Ik hou van klassieke muziek; elke componist en elke klank heeft voor mij zijn eigen kleur.

Op dit moment is er een expositie van mijn werk in het WG-café. Je ziet er schilderijen die zijn geïnspireerd op het grachtenpatroon van Amsterdam, met een knipoog naar het laatste werk van Mondriaan. Eerder heb ik geëxposeerd in bibliotheken, café’s, restaurants, kerken en vroeger ging ik ook naar kunstmarkten. Maar dat is wel lastig als je geen eigen vervoer hebt.

En dan zijn er de blikjes. Geïnspireerd door de slogan ‘Red Bull geeft je vleugels’ maak ik van bierblikjes vogels, vleermuizen en engelen. En daarvan maak ik dan weer mobiles. Blikjes zijn zó licht; als je zucht, gaat zo’n mobile al bewegen. Maar ik maak ook staande blikjes zoals ‘Liberty’, ‘De zittende lezer’ en ballerina’s. Ik beschilder de blikjes met allerlei motieven. Bijvoorbeeld veren, als het om vogels gaat, maar ook tulpen of een grachtenpatroon. Sommige mensen vinden dit werk niks. Ze zien alleen het blikje en associëren dat met de Derde Wereld. Anderen vinden het juist heel origineel bedacht om een blikje zo een tweede leven te geven.’

De expositie ‘Vogelvlucht over Waterland‘ is tot en met 30 september te zien in het WG-café, Marius van Bouwdijk Bastiaansestraat 55 (WG-terrein) in Amsterdam.

 

Interviews > Riso Brasil interviewt Brazilianen en Brazilofielen.

Gilmario da Silva: alles wat beweegt inspireert me (1)

Riso Brasil praat met Brazilianen en Brazilofielen. Vandaag is dat Gilmario da Silva, beeldend kunstenaar. We zitten in zijn huiskamer. Aan de muren hangen kleurige schilderijen van een eend, zeehonden, menselijke figuren, ik zie engelen en een uil van blik en het raam is beschilderd, waardoor het glas in lood lijkt.

‘Ik ben opgegroeid in São Paulo met kunst in mijn vingers. Mijn moeder was huisvrouw. Zij naaide en borduurde, en de tekeningen die ze als voorbeeld gebruikte vond ik prachtig. Mijn vader was schoenmaker: hij maakte nieuwe schoenen, maar repareerde ook. Zijn patronen voor nieuwe schoenen trokken mijn aandacht. Verder was ik gek op stripfiguren van bijvoorbeeld Walt Disney. Die probeerde ik na te maken. De slager wist dat ik graag tekende, en gaf me extra vellen papier. Eigenlijk was dat papier om het vlees in te verpakken, maar het was ook prima om op te tekenen. Toen ik nog in Brazilië was, maakte ik vooral pentekeningen. Ze deden qua techniek een beetje denken aan M.C. Escher, hoewel ik toen nog nooit van hem had gehoord, maar leken ook op hiërogliefen uit het oude Egypte. Van kleuren en het mengen daarvan wist ik nog niets.

Ik vond werk als lichttechnicus bij Holiday on Ice. We waren met zo’n dertig nationaliteiten en toerden door Mexico en Brazilië. De laatste show was in Rio de Janeiro. Daar was een groot feest voordat iedereen naar zijn eigen land ging om vakantie te vieren. Daarna zou Holiday on Ice in Europa gaan toeren. De artistiek directeur, met wie ik bevriend was geraakt, nodigde me uit om ook daar te komen werken, en zo kwam ik in 1981 in Europa terecht. Voordat het werk begon ging ik alvast naar Frankrijk, Engeland en Schotland. Dat was een droomtijd met lange zomeravonden. Intussen bleef ik doorgaan met tekenen. Veel schaatsers hebben een tekening van me.

Werken bij Holiday on Ice betekende veel reizen: een paar weken hier, een paar dagen daar. Na een tijdje had ik daar niet zo’n zin meer in. In november kwam Holiday on Ice in Amsterdam. Ik zal nooit vergeten hoe we, terwijl het keihard regende, door de stad reden, op zoek naar de Jaap Edenhal. In deze stad ontmoette ik mijn partner en toen ben ik gestopt met Holiday on Ice. Het is dus toevallig dat ik terecht ben gekomen in Amsterdam, maar nu woon ik er alweer ruim dertig jaar.’

Lees volgende week (30 september) deel 2 van het interview met Gilmario da Silva.

De expositie ‘Vogelvlucht over Waterland‘ is tot en met 30 september te zien in het WG-café, Marius van Bouwdijk Bastiaansestraat 55 (WG-terrein) in Amsterdam.

Gilmario Indio

 

Interviews > Riso Brasil interviewt Brazilianen en Brazilofielen.

Riso Brasil praat met kunstenaar Gil da Silva

Riso Brasil heeft een interview gehad met beeldend kunstenaar Gilmario da Silva. Het resultaat lees je binnenkort hier. Intussen kun je vast naar zijn expositie ‘Vogelvlucht over Waterland’. Die is tot en met  30 september te zien in het WG/Café, Marius van Bouwdijk Bastiaansestraat 55 (WG Terrein), Amsterdam.

Gilmario da Silva

Interviews > Riso Brasil interviewt Brazilianen en Brazilofielen.

Fat Pao: Braziliaanse kaasbroodjes, maar dan anders

Op de Sunday Market in Amsterdam kwam ik ze al eens tegen in de kraam van Fat Pao: pão de queijo, de bekende Braziliaanse kaasbolletjes, maar dan anders. Déze kaasbollen zijn groter, en ze hebben een topping. Riso Brasil is nieuwsgierig en interviewt bollenbakker Kelvin.

‘Mijn zus en zwager  van Saporiti Wines (de achternaam van mijn zwager is Saporiti, wat ‘smakelijk’ betekent) stonden al vaker op markten met hun Italiaanse lekkernijen en wijn. Samen met mijn vriendin So Yie bezochten we ze vaak en dat was altijd gezellig. Het leek ons ook leuk om op markten te staan en iets lekkers te verkopen. Dat bleek niet zo makkelijk te zijn, want je moet een uniek produkt hebben om toegelaten te worden op de markt. We zaten thuis te bedenken wat er nog niet op de markten te vinden was, wat wij lekker vinden en wat goed om mee te werken is. Zo kwamen wij op het idee van pão de queijo. Dat is glutenvrij, wat ook veel mensen aanspreekt. We bakken ze ter plekke, in een muffinbakvorm. Als aparte twist doen we een topping op de pão de queijo, bijvoorbeeld zwarte peper, bieslook of bacon. Soms maken en verkopen we ook cheese cake.

So Yie en ik hebben geen kookachtergrond; alles wat we weten hebben we uit boeken en van internet geleerd. En van veel proberen leer je natuurlijk ook! Eten en koken/bakken zijn onze favoriete hobby’s. Het is belangrijk dat je het leuk vindt om te doen.Fat pao

Lees verder

Interviews > Riso Brasil interviewt Brazilianen en Brazilofielen.

Zanger Carlos Hogendorp gaat het maken in Brazilië (2)

Vorige week kon je kennis maken met de Braziliaans/Friese zanger Carlos Hogendorp. Vandaag lees je deel twee van het interview dat Riso Brasil met hem had.

‘In oktober vorig jaar heb ik de gok gewaagd en ben ik op eigen houtje naar Brazilië gegaan. Ik had sinds de uitzending van Tros Vermist contact met mijn familie via Skype en Facebook. Via hen en de burgemeester van Leme hoorde de Braziliaanse televisie mijn verhaal. Ze waren ervan onder de indruk dat ik mijn moeder haar criminele gedrag kon vergeven, terwijl ik zelf als toezichthouder en straatcoach werk! Ze wilden onze ontmoeting graag vastleggen, en zo kwam mijn verhaal in de bekende tv-show Balanço Geral. In die show heb ik ook één van mijn nummers gezongen, en dat is vanaf dat moment enorm populair geworden.

Ik betrek bewust de media bij mijn zoektocht. Zo kan ik meer voor elkaar krijgen voor de mensen in Brazilië. Ik wil een soos openen waar activiteiten voor kinderen worden georganiseerd, en dat gaat gemakkelijker als de mensen je al kennen. Die soos moet vooral gericht zijn op kinderen die positief in het leven staan; die iets van het leven willen maken. Mijn zusje van tien jaar is zo’n kind. Ze leeft op straat, maar is intelligent en vrolijk. Met haar heb ik echt een klik; vorig jaar heb ik haar overal mee naartoe genomen. Naar studio’s, naar de gemeente; plekken waar ze normaal nooit komt. Ik heb ervoor gezorgd dat ze nu naar school gaat.

Carlos en moeder

Carlos ontmoet zijn moeder en komt in Balanço Geral, een grote Braziliaanse tv-show.
Lees verder

Interviews > Riso Brasil interviewt Brazilianen en Brazilofielen.

Zanger Carlos Hogendorp gaat het maken in Brazilië

Zegt de naam Carlos Hogendorp je niets? Dat zou binnenkort wel eens kunnen veranderen, want de Fries/Braziliaanse zanger staat op het punt Brazilië én Nederland muzikaal te veroveren. Riso Brasil interviewt hem, kort voordat hij naar Brazilië vertrekt.

‘Ik vond muziek altijd al leuk. Als kind had ik drumles, maar toen er op school playbackshows kwamen, vond ik dat eigenlijk nóg leuker. Zo is het zingen begonnen, maar ik had nooit zangles. Nu moet ik wel, want ik wil mijn zangcarrière professionaliseren. Eind mei ga ik toeren in Brazilië. Dan kan ik niet hebben dat na drie shows mijn stem het begeeft omdat ik hem verkeerd gebruik.

Als ik straks in Brazilië ben, komt ook mijn eerste single uit: Without you. Engels ja, al mijn nummers zijn in het Engels. Op den duur wil ik een mix van Engels en Portugees gaan zingen, want ik richt me, op aanraden van de platenmaatschappij, eerst op Brazilië om door te breken. Ik ga optreden in de Ratinho-show, een grote Braziliaanse tv-show, en probeer ook op regionale zenders te komen. Het móét lukken om door te breken. Niet alleen omdat dat al jaren mijn droom is, maar vooral omdat ik dan mijn Braziliaanse familie beter kan helpen.Carlos en MCGui

Carlos (R) met Mc Gui. Lees verder

Interviews > Riso Brasil interviewt Brazilianen en Brazilofielen.

Binnenkort: interview met Fries/Braziliaanse zanger Carlos Hogendorp

Riso Brasil had de eer Carlos Hogendorp te interviewen kort voordat hij naar Brazilië vertrekt om daar definitief door te breken als zanger. En na Brazilië is de rest van de wereld aan de beurt, te beginnen met Nederland, dus onthoud zijn naam! Het interview verschijnt binnenkort hier op Riso Brasil.

Carlos Hogendorp interview

Interviews > Riso Brasil interviewt Brazilianen en Brazilofielen.

Dhiney: tekenaar en sjamaan (2)

Vorige week kon je kennis maken met Dhiney. Vandaag lees je het tweede deel van het interview met deze stedenbouwkundig tekenaar en sjamaan.

In 2004 hadden mijn vrouw en ik het plan om voor een jaar naar Brazilië te gaan, met de kinderen. Daar heb ik mijn passie ontdekt, en maakte ik mijn eerste korte film. Ik regisseerde ook theaterstukken. Om geld te verdienen, werkten we in een makelaarskantoor. Dat ging zo goed, dat we er uiteindelijk drie jaar zijn gebleven. Voor de kinderen, hoewel ze toen nog heel klein waren, was het een paradijs op aarde. En voor ons eigenlijk ook. We woonden in Bahia, tussen de zee en het oerwoud; fantastisch!

Ik ben dus ook filmmaker; dat zie ik als mijn spirituele kant. Ik heb vaak dingen meegemaakt die geen toeval konden zijn. Dan droomde ik over drie leeuwen die me achterna zaten en die ik met een tak als zweep wist te temmen. Kort daarna, tijdens die excursie naar Londen, zag ik een houtsnijwerk van een man die drie leeuwen temde met een zweep.

Nog zoiets: rond de millenniumwisseling wilde ik een pelgrimstocht maken naar Santiago de Compostella. Maar in een droom riep een vrouwenstem me op een andere route te kiezen. Om naar Avalon te gaan, in Engeland.  Die winter werd ik op Texel gegrepen door een schilderij van de aartsengel Michaël. Het bezorgde me kippenvel, zo raakte het me. Om wat bij te komen, stapte ik naar buiten. Het eerste waar buiten mijn oog op viel, was een bordje. Avalon, stond erop.Dhiney muts

Op het Eigentijdsfestival in 2009 kwam ik in contact met een sjamaan. Toen ik zijn altaar mocht zien, en een schilderij van Merlijn de Tovenaar zag, voelde ik dat ik op het goede pad zat. Op een volgende sjamaanbijeenkomst was er een bijzonder ’welkomstcomité’: er kwamen allemaal vlinders op me af gevlogen! Van de sjamanen daar hoorde ik later dat ze die entree in hun dromen al hadden gezien. Dat was een teken dat ik ook tot sjamaan zou moeten worden ingewijd. Dat is gebeurd in 2012, in Glastonbury (Engeland).

Sjamanen zijn vertegenwoordiger tussen het goddelijke en de mensen. Je leeft in het besef dat je in dienst bent van het goede of het kwade. Dat elke beslissing die je neemt consequenties heeft voor het geheel; in goede of in slechte zin. Mijn sjamanistische doel is films maken en mijn symbolen, fantasieën en ideeën verfilmen. Dat voor elkaar te krijgen, zou geweldig zijn.

Ik maak documentaires en korte films. Mijn documentaires gaan vaak over minderheden, bijvoorbeeld slaven, migranten of straatkinderen. Meestal mensen in een benarde positie dus. Maar ik maak ook bedrijfsfilmpjes.

In mijn korte films probeer ik levensverhalen samen te vatten. Ik loop nu rond met het plan om een film te maken over twee zwangerschappen. De één eindigt in een miskraam, de ander in een abortus. Die twee koppel ik, zodat er een ‘rond’ verhaal ontstaat. Ik houd van verhalen waarbij de cirkel zich sluit.

Mijn films ga ik laten zien in buurthuizen en kerken in kleinere plaatsen.  Op dit moment doe ik dat ook met een fototentoonstelling, ‘Patronen’. Ik laat zien dat er overal om ons heen patronen te zien zijn; in een roestend plekje, in paddestoelen. Daar wil ik mensen mee inspireren.

Ik heb geen opleiding tot filmmaker, maar als kind speelde ik al dat ik filmde. De acteurs waren dan poppetjes, of andere kinderen. Ik maakte de verhalen, en de kinderen speelden dat na. Het echte filmen heb ik in de praktijk geleerd. Soms gaat het fout; dat weet je dan voor de volgende keer.

Het leuke van films maken vind ik dat je mensen kunt beïnvloeden. Ik zal daarom geen gewelddadige films maken, want misschien zet je iemand daarmee aan om ook gewelddadig te zijn. Mijn films gaan over liefde, hoop, proberen iets goeds te doen. Je moet de keuze maken: ga je voor het geld of voor een positieve boodschap? Zelfs in Star Wars zie je dat de goede altijd wint. Daar gaat het om.

Op dit moment is het film maken vooral een passie; het staat nog niet centraal. Wat ik vooral heb geleerd, en wat ik anderen wil meegeven, is: Als je iets wilt doen, doe het dan! Stel je droom niet uit, doe het gewoon.

In Brazilië wonen mensen met hun oorsprong in heel verschillende landen, bijvoorbeeld Japan, Angola, Portugal, Duitsland, Paraguay. Maar iedereen wordt gezien als Braziliaan. En buitenlanders, bijvoorbeeld toeristen, worden er goed behandeld. Brazilianen zijn nieuwsgierig naar je verhaal.

Tussen Nederland en Brazilië ligt een oceaan, een oceaan van verschil. Nederland heeft twee oorlogen meegemaakt; dat heeft de mensen wantrouwend gemaakt tegenover elkaar. Nederlanders zijn gefixeerd op tijd en ruimte. Maar in de zomer zie je dat alles anders wordt. Dan worden Nederlanders vrolijk en relaxed, en lijken ze een heel klein beetje op Brazilianen. In Nederland is het leven wel makkelijker dan in Brazilië. Ik ben blij met alles wat ik hier geleerd heb en met de mogelijkheden die ik heb gekregen mij tot ontwikkelen tot wie ik nu ben: een Braziliaan met een oranje tintje.’

Interviews > Riso Brasil interviewt Brazilianen en Brazilofielen.

Dhiney: stedenbouwkundig tekenaar en spirituele filmmaker

‘Wie ben je?’ Op die vraag haalt Dhiney Ramos een stokje tevoorschijn dat doet denken aan een katapult: één tak die zich splitst in tweeën. Maar Dhiney ziet het andersom: twee takjes die samenkomen. ‘Die ene tak is de verstandige Dhiney, de stedenbouwkundig tekenaar, de vader. Die andere is mijn spirituele kant, de filmmaker, die in wonderen gelooft. Tot 2012 waren die twee takken onderweg naar elkaar, en sindsdien hebben ze elkaar gevonden, en gaan ze samen verder, als één, als ‘Lion Heart’. Dat is mijn sjamaannaam.

Als kind wist ik al dat ik weg wilde uit Brazilië. Toen we thuis een voetbalwedstrijd tussen Frankrijk en Brazilië in Parijs op televisie zagen, keek ik alleen maar naar de supporters op de tribune: zij waren in een ander land! Dat is gaaf, dat wilde ik ook! Hoe leven ze daar, hoe praten ze met de mensen daar?

Als kind had ik een grote fantasie; ik bouwde een eigen stad van klei. Er was een stadion, en van garenklosjes van de buurvrouw, die naaister was, maakte ik het riool. Ik verzon allerlei verhalen die gebeurden in de stad, of net zo makkelijk in Afrika of op Mars, en speelde dat met de buurtkinderen.Dhiney muts

Lees verder