Reisverhalen > Ik vertel graag over mijn reizen in Brazilië, en laat ook anderen aan het woord.

Inge in Rio: God is overal

Inge van Langen is in 2010 haar liefde achterna gereisd, en in Brazilië beland. Waar ze opnieuw verliefd werd; dit keer op het land, de cultuur en de mensen. Op haar blog doet ze verslag.

Terwijl ik wakker word op een mooie zondagochtend met een licht bonkend hoofd van onze eigengemaakte caipirinha’s van gisteravond, hoor ik de luide muziek bij de buren vandaan komen. Ik hoor een harde ‘radiostem’ zeggen: ‘het is de zondag van de Heer’, de radio is op de plaatselijke, christelijke zender gezet en de hele familie zingt, of schreeuwt eerder, mee. Ik krijg het gevoel dat hoe harder ze zingen, hoe beter God, en de rest van de straat, weet hoeveel ze in God geloven. Daarbij weet ik van mijn eigen lief, die vroeger zelf elke week in zijn kerk zong, dat God vindt dat iedereen mooi kan zingen, want hij houdt van iedereen. En met dit idee zingen, of schreeuwen, de buren nog een uurtje door. Lees verder op de blog van Inge.

Komt dat zien > Waar moet je heen voor Braziliaanse optredens, festivals, eten, feesten?

Laatste trein naar Zona Verde: boek over reis naar Angola

Avonturier Theroux heeft een nieuw boek geschreven: Laatste trein naar Zona Verde. `Ik was weer gelukkig, terug in Afrika, rijk van het licht’, schrijft Theroux wanneer hij begint aan een nieuwe reis: van Kaapstad naar Angola, dwars door het continent waar hij zoveel van houdt. Hij kwam voor het eerst in Afrika als 22-­jarige vrijwilliger bij het Vredeskorps. Nu keert hij terug, ditmaal om het minder betreden westelijk Afrika te verkennen, en zichzelf. Hij reist door de Kaapprovincie van Zuid­-Afrika naar Namibië, waar hij een oude droom verwezenlijkt: de San (Bosjesmannen) te bezoeken. Hij onderneemt een adem­benemende olifantensafari in Botswana en belandt in Angola, bijna op de grens met Congo. Na meer dan 4000 kilometer door de bush beëindigt hij zijn reis eerder dan hij van plan was, een beslissing waarover Theroux vertelt met een typerende, driftige eerlijkheid.

Dit reisverhaal heeft geen illustraties, maar wel twee overzichtskaarten met de locatie van de door hem bezochte plaatsen en wegen van dit deel van Afrika.

Bron: Bol.com

Foto van Vasco Riobom op Flickr.

Reisverhalen > Ik vertel graag over mijn reizen in Brazilië, en laat ook anderen aan het woord.

Kleine buurman en de klemmende deur

Met vriendin Rita ging ik naar het strand van Ipanema in de hoop dat het kleine blauwe stukje lucht dat we zagen, zich zou uitbreiden. Maar de golven waren enorm, het strand was rustig, en nadat we vijf minuten in het zand hadden gezeten, begon het te regenen. Daarom gingen we maar een sapje drinken in de winkelstraat vlakbij. Even later was het weer droog en ik besloot richting huis, of eigenlijk natuurlijk logeerplek, te lopen.

Onderweg vroeg ik de prijs van een plek in een slaapzaal van een hostel, want ik wil niet steeds van ‘huisbaas’ Edilson afhankelijk zijn om naar binnen te kunnen. Een slaapplek kost 40 real (€ 16) per nacht, maar was nu, zo tussen kerst en oudjaar, niet beschikbaar.

Verder omhoog op de heuvel van Santa Teresa kwam ik een internetcafé tegen. Ik schreef een ‘rondstuurmail’; een mail die ik aan een aantal vrienden stuur, zodat ik niet iedereen apart hoef te vertellen hoe het met me gaat. Toen ik een flink stuk had geschreven, liep de computer vast. Ik riep de internetcafédame erbij, en die constateerde dat de computer ‘bevroren’ was. Ja, zo kun je het ook noemen, maar wat ging ze eraan doen? Niets, maar ik moest wel betalen. Ik had immers gebruik gemaakt van de computer.

Door naar huis dan maar. Gelukkig was Edilson thuis, en kon ik naar binnen. Nog vóór ik gedag kon zeggen, vertelde hij opgetogen dat het deurprobleem opgelost gaat worden. Buurman Bira was langsgeweest om het probleem te bekijken, en de volgende dag zou hij er iets aan doen.

Gelukkig kwam Bira, een mannetje van nauwelijks anderhalve meter, zijn afspraak na. Hij schaafde flinke repen van de zijkant van de klemmende deur. ‘Wie gebruikt er nou ook een binnendeur als voordeur? Dat hout kan niet tegen regen, dat gaat uitzetten’, mopperde hij. Maar nadat hij de deur had teruggehangen kreeg ik hem moeiteloos op en van slot. Ha, ik was weer onafhankelijk!

Dreigende wolken boven het strand. Eigen foto van Tanja.

Dreigende wolken boven het strand. Eigen foto van Tanja.

 

Reisverhalen > Ik vertel graag over mijn reizen in Brazilië, en laat ook anderen aan het woord.

Een taartje bij Colombo

Het huisje van Edilson is helemaal naar mijn zin. Ik schat dat het 25 m² is, maar alles is er: slaapkamer, huiskamer, keuken, douche en toilet. Enige probleem is de voordeur. Die klemt, waardoor hij alleen met een bepaald handigheidje open te krijgen is. En ik krijg dat handigheidje maar niet in de vingers. Edilson doet het me een paar keer voor: met je ene hand de sleutel draaien, en tegelijk met je andere hand de deur een beetje optillen aan de klink. Ik krijg het niet voor elkaar. Dit moet wel opgelost worden, want anders ben ik afhankelijk van mijn gastheer, en ik heb al gemerkt dat die een ander dagritme heeft dan ik.

Op kerstmis heb ik de hele ochtend gelopen. Ik ben de trappen afgegaan tot aan de weg en ben de hele heuvel van Santa Teresa afgedaald tot aan het (zaken-)centrum van Rio. Leuk om mijn oude wijk, waar ik in 2006 vier maanden woonde, weer te zien. Beneden, op het plein Largo de Carioca, was één kioskje open. Ik kocht er een chip voor mijn telefoon, zodat ik nu makkelijk bereikbaar ben voor Brazilianen. Terug omhoog nam ik de bus, die nu 2,50 real kost (ongeveer één euro) in plaats van 1,90 zoals een paar jaar geleden.

Tweede kerstdag bestaat niet in Brazilië; 26 december is een normale dag. Ik sprak af met Rita, mijn Portugese vriendin die ik hier heb leren kennen toen we allebei vrijwilligerswerk deden in Rio. Het regende, dus er was een beperkte keuze van wat we konden doen. Een beetje winkelen dan maar. We zagen veel witte T-shirts met daarop in zilver de woorden als paz, amor, saude (vrede, liefde, gezondheid). Die zijn voor oudjaarsavond bedoeld, voor de twee miljoen mensen die dan op het strand van Copacabana zijn.

Het ging weer harder regenen, en we ‘vluchtten’ confeitaria Colombo binnen, een sjieke, honderd jaar oude, prachtig ingerichte lunchroom/banketbakker. Wel duur, maar zelfs Edilson, die toch in een favela woont, en geen vast inkomen heeft, zegt: ‘Zo af en toe kun je daar best een kopje koffie drinken’. Dat doen we, met een passievruchttaartje erbij.
Confeitaria Colombo (1)

Confeitaria Colombo. Foto van Leandro Ciuffo op Flickr.

Reisverhalen > Ik vertel graag over mijn reizen in Brazilië, en laat ook anderen aan het woord.

Nattig kaneelbrood op kerstmis

Op kerstavond ben ik aangekomen in Brazilië. Ik logeer een paar weken bij Edilson, die ik nog ken van toen ik vrijwilligerswerk deed via Iko Poran. Hij was er toen medewerker met als taak de buitenlandse vrijwilligers wegwijs te maken in Rio. Eigenlijk heb ik nauwelijks meer contact met hem, op een paar keer ‘Hoe gaat het?’ en ‘Goed!’ via msn na.

Maar Rita uit Portugal, die tegelijk met mij vrijwilliger was, en die een vriendin van me is geworden, mailt nog wél regelmatig met Edilson. Omdat we nu tegelijk naar Brazilië gaan, nodigde hij ons beide uit in zijn huis te verblijven. Rita doet het niet; zij heeft al aan iemand anders beloofd te komen logeren. Ik neem de uitnodiging wel aan. En zo komt het dat Edilson me ophaalt op het vliegveld van Rio de Janeiro. Via twee bussen en 172 traptreden komen we bij zijn huis in Santa Teresa. De wijk is bekend om zijn galeries en kunstwinkeltjes, maar die liggen een stuk lager op de berg. Edilsons huis ligt in de favela hoger op de berg. De wijk is kort geleden ‘gepacificeerd’. Dat wil zeggen dat niet langer de drugsbendes, maar de politie er de baas is.

Met het WK en de Olympische Spelen in het vooruitzicht doet Rio er alles aan om buitenlandse bezoekers aan te trekken. Dus worden drugsbendes wijk voor wijk verjaagd, maar is ook de politie zelf flink op de schop gegaan. Er is een hele lichting nieuwe, jonge agenten aangenomen en opgeleid, die zo veel mogelijk weg worden gehouden van de ‘oude’, vaak corrupte agenten. Zo moet voorkomen worden dat de nieuwe agenten ‘besmet’ worden met corruptie.

Omdat Santa Teresa gepacificeerd is, durft Edilson het aan een toerist te herbergen. En ik kan rustig alleen over straat, zegt hij. ‘s Avonds is het een beetje uitkijken, maar dat is overal zo.

Als ik net mijn rugzak in Edilsons huiskamer heb gezet, vraagt hij of ik klaar ben om te gaan. Ik kom net binnen! Maar het is inmiddels middernacht, dus is het kerstmis, dus moeten we naar zijn oma. Die woont letterlijk om de hoek en heeft in haar kleine huisje een grote tafel met eten. We eten rijst en bonen, want we zijn in Brazilië. En ik maak kennis met rabanada, een soort nattig kaneelbrood dat met kerst wordt gegeten. Het smaakt lekkerder dan het in mijn omschrijving klinkt.

Het huis van Edilson

Het huis van Edilson