En ook > Geen Brazilië, toch leuk.

Wachtkamer Havenstraat: boek over noodopvang vluchtelingen in Amsterdam

Nee, met Brazilië heeft het niets te maken (hoewel, Teatro Munganga speelt een rol), maar belangrijk en leuk is het wel.

Supertrots ben ik, dat het is gelukt mijn boek uit te geven! Wachtkamer Havenstraat heet het, en het gaat over de noodopvang voor vluchtelingen in Amsterdam, waar ik ruim een half jaar als vrijwilliger werkte. Met het boek wil ik de lezer kennis laten maken met vluchtelingen (vooral Eritreeërs), al is het op papier. Zo hoop ik bij te dragen aan meer begrip en minder haat.

Jouw exemplaar van Wachtkamer Havenstraat kun je voor € 15,- bestellen in de webshop van Riso Brasil.

En heb je tips hoe ik meer aandacht kan krijgen voor mijn boek, maar vooral voor de hoofdpersonen, Eritrese vluchtelingen, dan hoor ik het graag!

havenstraat-voorkant Lees verder

Recensies > Riso Brasil probeert drankjes, bezoekt optredens en films, en vertelt of het wat is.

Braziliaans-Nederlandse anthologie: vooral info over de schrijvers

Vorige maand kwam de Eerste Tweetalige Anthologie Brazilië-Nederland uit. De in Nederland wonende Braziliaanse schrijfster Josane Mary Amorim heeft vierentwintig collega-schrijvers en -dichters gevraagd om een verhaal of een gedicht in het Portugees te schrijven voor deze bloemlezing. Al deze bijdragen zijn vertaald in het Nederlands, en verschenen in beide talen in het boek. Zo wil Amorim vooral de Nederlandse lezers laten zien waar Braziliaanse schrijvers op dit moment mee bezig zijn. En vanwege de tweetaligheid is het boek ook nuttig voor studenten Portugees óf Nederlands, denkt ze.

Op 15 maart werd het boek gepresenteerd in de eeuwenoude bibliotheek van Haarlem. De kaft ziet er prachtig uit; een soort groen met rode bloemfiguur siert de voorkant.

The proof of the pudding is in the eating, dus Riso Brasil slaat snel aan het lezen. Voor elke schrijver is één bladzijde gereserveerd voor de naam, en één bladzijde voor een introductie. Wat heeft zij (de meeste bijdragen komen van vrouwen) al geschreven, welke prijzen heeft ze gewonnen? Het eigenlijke verhaal is steeds ultrakort. Het langste verhaal is dat van Ana Cristina Siqueira: elf bladzijden. Het meest extreme geval is dat van Lúcia A. Brüllhardt; haar introductie bestaat uit 88 woorden; haar bijdrage uit 111. Vier bladzijden (Naam, introductie, verhaal in het Portugees, verhaal in het Nederlands) voor 111 woorden!

Maar zijn het dan móóie korte verhalen? Het feit dat ik er niet één kan navertellen zonder weer in het boek te kijken, zegt denk ik genoeg.  Bloemlezing

Komt dat zien > Waar moet je heen voor Braziliaanse optredens, festivals, eten, feesten?

Presentatie Braziliaans-Nederlandse verhalen en poëzie

De Braziliaanse schrijfster Josane Mary Amorim, die sinds 2003 in Nederland woont, liep al een tijdje rond met het idee van een Braziliaans-Nederlandse bloemlezing. Ze wil ermee aan een Nederlands publiek tonen, waar Braziliaanse schrijvers op dit moment mee bezig zijn. Het resultaat, ‘1a Antologia Bílingue Brasil-Holanda’ (Eerste tweetalige anthologie Brazilië-Nederland), met daarin zowel proza als poëzie, wordt op 15 maart gepresenteerd. Iedereen is welkom!

Presentatie: 15 maart, 17u, bibliotheek Zuid-Kennemerland, Gasthuisstraat 32, 2011 XP Haarlem. Bloemlezing

 

 

En ook > Geen Brazilië, toch leuk.

National Geographic tipt Boeken over Brazilië

National Geografic Traveler (nr.4, ligt nu in de winkel) heeft artikel ‘Reis om de wereld in 80 boeken.’ Dan ga ik dus meteen kijken welke boeken over Brazilië er in staan. Dat zijn er twee.

Brazilian Adventure van Peter Fleming uit 1933. Hij maakte een 4800 kilometer lange tocht door de Braziliaanse jungle, op zoek naar een verdwenen Britse archeoloog.

Kannibalen in Rio van voormalig NOS-correspondent Ineke Holtwijk, uit 1995. Via haar ontmoetingen met kleurrijke inwoners laat ze een rauwe, bruisende, waanzinnige wereldstad zien.

Recensies > Riso Brasil probeert drankjes, bezoekt optredens en films, en vertelt of het wat is.

Rafels van Rio: achter de schermen van het wk

Met het wk in Brazilië nog vers in het geheugen las ik het boek Rafels van Rio, van Gijs Wanders (die van het journaal). Het is geen waargebeurd verhaal, maar het zou wel gebeurd kunnen zijn. Met het wk als achtergrond kijken we in het leven van allerlei verschillende Carioca’s. Een weesjongen, de eigenaar van een barretje, een agent die maar net op tijd de goede kant kiest, een beginnend drugscrimineeltje, een dappere moeder.

Doordat je via hen het leven in de favela van veel kanten bekijkt, besef je dat simplistische redeneringen als ‘De drugsbazen zijn de oorzaak van alle ellende, dus die moeten dood’ niet opgaan.

Rafels van Rio sleurt je mee in het onstuimige leven in een gewelddadige favela in Rio, maar het eind van het boek is wat onrealistisch. Hoewel; in de Cidade Maravilhosa is misschien wel meer mogelijk dan je denkt.

Komt dat zien > Waar moet je heen voor Braziliaanse optredens, festivals, eten, feesten?

God is een Braziliaan

Het WK voetbal is voorbij, de rust keert weer. Wie geen genoeg kan krijgen van Brazilië of het land nu wel eens écht zou willen leren kennen, neemt het ‘God is een Braziliaan’ mee op vakantie. Vertaler Harrie Lemmens en fotografe Ana Carvalho nemen de lezer mee op een reis door kleurrijk Brazilië.

Een flierefluiter in Rio de Janeiro, een ex-minister in Recife, een oud-papierverzamelaar in Curitiba, een museumgids in Salvador, een prediker in São Paulo – het zijn maar een paar van de kleurrijke figuren die dit bijzondere boek over Brazilië bevolken. Een boek over rafelrandjes, rasvermenging en romanpersonages, over schilderkunst en architectuur, over Hollandse bezetters en joodse immigranten, over dromers en gelukszoekers, over ‘orde en vooruitgang’, zoals zo trots op de Braziliaanse vlag geschreven staat. Of het gebrek daaraan.

Harrie Lemmens reisde samen met zijn vrouw, de fotografe Ana Carvalho, langs acht gezichtsbepalende Braziliaanse steden. Het leverde talloze beelden en verhalen op die samen een even sprankelend als rijk verslag van een bruisend land vormen, met een verrassende kijk op de clichés voetbal, favela’s, carnaval en indianen.

Aan de hand van gesprekken met schrijvers, vrienden en voorbijgangers en de prachtige foto’s van Ana Carvalho laat God is een Braziliaan zien dat Brazilië vele gezichten heeft. Een must en een genot voor elke lezer.

Komt dat zien > Waar moet je heen voor Braziliaanse optredens, festivals, eten, feesten?

Een reis rond de wereld in 500 festivals

Ik zag hem, en kon hem niet laten liggen: het boek ‘Een reis rond de wereld in 500 festivals’. Zo veel foto’s, zo veel kleur. Natuurlijk bladerde ik direct naar het hoofdstuk Zuid-Amerika om te kijken wat auteur Steve Davey over Brazilië te melden heeft. Twee schamele bladzijden heeft hij maar voor het grootste land van Zuid-Amerika over. Hij noemt natuurlijk Carnaval, en splitst dat terecht uit naar verschillende steden, en nieuwjaar op het strand van Copacabana in Rio. Maar ook het (onder Europeanen) minder bekende Bumba meu boi in São Luis en Festa de Iemanjá in Salvador. Bij Bumba meu boi wordt een verhaal uit de slaventijd nagespeeld, met vrolijke optochten op Afro-Braziliaanse muziek. Festa de Iemanjá trekt elk jaar vele in het wit geklede aanhangers van het candomblé-geloof naar het strand. Ze gooien bloemen en andere offers voor de godin Iemanjá in zee, of leggen ze in kleine bootjes.

Verder lees je in dit boek bijvoorbeeld dat er in de Filippijnen een optocht van geroosterde speenvarkens is, en dat de bevolking van Cocullo (Italië) elk jaar vuurwerk en een mis organiseert om zich te beschermen tegen slangenbeten. Terwijl er in die streek nauwelijks slangen voorkomen!

‘Een reis rond de wereld in 500 festivals’ kost € 19,95.

Offer bij Festa de Iemanjá. Foto van Fabio Penna op Flickr.

Komt dat zien > Waar moet je heen voor Braziliaanse optredens, festivals, eten, feesten?

Laatste trein naar Zona Verde: boek over reis naar Angola

Avonturier Theroux heeft een nieuw boek geschreven: Laatste trein naar Zona Verde. `Ik was weer gelukkig, terug in Afrika, rijk van het licht’, schrijft Theroux wanneer hij begint aan een nieuwe reis: van Kaapstad naar Angola, dwars door het continent waar hij zoveel van houdt. Hij kwam voor het eerst in Afrika als 22-­jarige vrijwilliger bij het Vredeskorps. Nu keert hij terug, ditmaal om het minder betreden westelijk Afrika te verkennen, en zichzelf. Hij reist door de Kaapprovincie van Zuid­-Afrika naar Namibië, waar hij een oude droom verwezenlijkt: de San (Bosjesmannen) te bezoeken. Hij onderneemt een adem­benemende olifantensafari in Botswana en belandt in Angola, bijna op de grens met Congo. Na meer dan 4000 kilometer door de bush beëindigt hij zijn reis eerder dan hij van plan was, een beslissing waarover Theroux vertelt met een typerende, driftige eerlijkheid.

Dit reisverhaal heeft geen illustraties, maar wel twee overzichtskaarten met de locatie van de door hem bezochte plaatsen en wegen van dit deel van Afrika.

Bron: Bol.com

Foto van Vasco Riobom op Flickr.

En ook > Geen Brazilië, toch leuk.

Sannah! over jongeren in de crisisopvang

Mijn vriendin Roselinde van Berkel heeft een boek geschreven. Dat vind ik zó gaaf, dat er hier graag aandacht aan besteed, ook al heeft het niets met Brazilië te maken.

Roselinde werkt al zo lang ik haar ken als pedagogisch medewerker in leefgroepen voor kinderen die om verschillende redenen niet thuis kunnen wonen. En daar gaat haar boek, Sannah!, ook over. Het is geschreven uit het gezichtspunt van Sannah, een eigenwijze puber die in de crisisopvang terecht komt doordat haar moeder alcoholiste is.

Roselinde heeft dit boek geschreven omdat ze merkt dat kinderen in de jeugdhulpverlening vaak als zielig gezien worden. Ze wil ze graag van dat stigma afhelpen, want als je zielig gevonden wórdt, ga je je ernaar gedragen. En daar heeft niemand wat aan: de maatschappij niet, maar de jongere zelf al helemaal niet. Van Berkel wil jongeren uit de jeugdzorg laten ervaren dat ze ondanks een problematische start hun leven in eigen hand kunnen nemen. Net als ieder ander. Zíj moeten de keus maken: zichzelf als slachtoffer zien, óf juist trots zijn op wie ze zijn en hun dromen najagen.

Ik heb het boek besteld en kan de kerstdagen lezend doorbrengen. Maar zelfs nu ik het nog niet gelezen heb, raad ik het iedereen aan!

Sannah

Brazilië in het nieuws > Wat vertellen de media over Brazilië?

Bibliofiets in São Paulo

‘Als ik in een bibliotheek ging lezen, liepen mensen weg; ze wilden niet naast een dakloze zitten’, vertelt Robson Mendonça. En boeken lenen zonder vaste verblijfplaats kon niet. Daarom bedacht hij de Bicicloteca, zeg maar de bibliofiets. Inmiddels rijden er dertien bibliofietsen rond in São Paulo. ‘Het percentage teruggebrachte boeken is bij ons hoger dan bij gewone bibliotheken; mensen vinden het fijn dat ze vertrouwen krijgen. Daarnaast ken ik bijna alle daklozen.’

Bron: One World.bicicloteca Pça patriarca
Foto van Green Mobility op Flickr.