Brazilië in het nieuws > Wat vertellen de media over Brazilië?

Investeren in Braziliaanse boerin of naaister

Wereldwijd hebben naar schatting 2 miljard mensen geen toegang tot enige vorm van financiële dienstverlening. Veelal omdat ze arm zijn en banken hen zonder onderpand geen geld willen lenen. Of omdat ze in een gebied wonen waar gewoon geen banken zijn. Deze mensen leven daardoor in een vicieuze cirkel: zonder de mogelijkheid om geld te lenen om te investeren in een kleine, eigen onderneming hebben ze weinig of geen kans zich aan de armoede te onttrekken.

Oikocredit wil en kan deze cirkel doorbreken. Dankzij 40 jaar ervaring ziet Oikocredit kans deze mensen met kleine leningen, microkredieten, vooruit te helpen. Oikocredit is één van de grootste ontwikkelingsinvesteerders in microkrediet ter wereld. Kort gezegd komt de methode erop neer dat rijke mensen hun geld beleggen en dat Oiko credit dat geld aan arme mensen uitleent. Geld lenen in plaats van geven zorgt voor zelfvertrouwen en haalt het ondernemende in mensen naar boven. Hierdoor bied je mensen de kans zélf een bestaan op te bouwen. Een positieve kettingreactie die al in meer dan zestig landen werkt.

Ook in Brazilië is Oikokrediet actief. Je kunt dus je geld beleggen tegen een aardig rendement en daarmee bijvoorbeeld een Braziliaanse boerin of naaister helpen haar bedrijf te verbeteren of uit te breiden.

Tereza Rebelato Delesposte heeft samen met haar man de Delesposte farm. Ze verbouwen courgettes, sinaasappels en mais. Ze zijn lid van de boerencoöperatie Coagrisol. Hiermee kunnen ze samen met aan aantal andere kleine boeren aan krediet komen om zaden te kopen voor de productie van biologische groentes en tropische vruchten. Alle boeren die bij Coagrisol zijn aangesloten, hanteren de fairtrade voorwaarden.

Loucileide Mendes de Barros is een van de tien naaisters in een groep van jonge moeders die tassen, accessoires en gekleurde kussens maken van gebruikt materiaal. Hun producten worden verkocht in boetiekjes, winkels en meubelzaken in heel Rio de Janeiro. Zonder de groep was ze waarschijnlijk schoonmaakster geweest. Dat wordt slecht betaald, en ze zou zich dan constant zorgen maken over het bekostigen van de opleiding van haar zoon. Nu kan hij naar een goede school én heeft Loucileide een leuke baan: “Ik voel me trots als ik in de stad loop en een van onze tassen in een winkel zie liggen.”