Komt dat zien > Waar moet je heen voor Braziliaanse optredens, festivals, eten, feesten?

Fleurig oranje voetbal T-shirt voor dames

We weten het, Nederland voetbalt niet deze zomer. Maar dit oranjeshirt is meer. Een echt Riso Brasil T-shirt waar alles in voorkomt waar Riso Brasil voor staat: Brazilië, Nederland en vrolijkheid.

Het Riso Brasil dames T-shirt in fleurig oranje is gemaakt van organisch katoen, en is verkrijgbaar in de maten S en L.

Het Riso Brasil T-shirt is ook verkrijgbaar in herenmodellen en in de kleuren geel, groen en blauw. Allemaal voor € 20,- per stuk in de webshop van Riso Brasil.

Futbol oranje vrouw
Foto door Vencislau Photos.

Brazilië in het nieuws > Wat vertellen de media over Brazilië?

Friese Braziliaan Carlos Hogendorp in Braziliaanse krant

In de categorie ‘Braziliaan in Nederland in Brazilië’: De in Brazilië geboren, en in Friesland opgegroeide zanger Carlos Hogendorp staat in een Braziliaanse krant. Carlos’ commentaar op Facebook: ‘Sta je  zomaar in Brazilië in de krant, leuk! Mijn bezoek aan Bom Brasil in Amsterdam is de media in mijn geboorteplaats Leme, Sao Paulo niet ontgaan.’

Carlos krant

Interviews > Riso Brasil interviewt Brazilianen en Brazilofielen.

Gilmario da Silva: alles wat beweegt inspireert me (1)

Riso Brasil praat met Brazilianen en Brazilofielen. Vandaag is dat Gilmario da Silva, beeldend kunstenaar. We zitten in zijn huiskamer. Aan de muren hangen kleurige schilderijen van een eend, zeehonden, menselijke figuren, ik zie engelen en een uil van blik en het raam is beschilderd, waardoor het glas in lood lijkt.

‘Ik ben opgegroeid in São Paulo met kunst in mijn vingers. Mijn moeder was huisvrouw. Zij naaide en borduurde, en de tekeningen die ze als voorbeeld gebruikte vond ik prachtig. Mijn vader was schoenmaker: hij maakte nieuwe schoenen, maar repareerde ook. Zijn patronen voor nieuwe schoenen trokken mijn aandacht. Verder was ik gek op stripfiguren van bijvoorbeeld Walt Disney. Die probeerde ik na te maken. De slager wist dat ik graag tekende, en gaf me extra vellen papier. Eigenlijk was dat papier om het vlees in te verpakken, maar het was ook prima om op te tekenen. Toen ik nog in Brazilië was, maakte ik vooral pentekeningen. Ze deden qua techniek een beetje denken aan M.C. Escher, hoewel ik toen nog nooit van hem had gehoord, maar leken ook op hiërogliefen uit het oude Egypte. Van kleuren en het mengen daarvan wist ik nog niets.

Ik vond werk als lichttechnicus bij Holiday on Ice. We waren met zo’n dertig nationaliteiten en toerden door Mexico en Brazilië. De laatste show was in Rio de Janeiro. Daar was een groot feest voordat iedereen naar zijn eigen land ging om vakantie te vieren. Daarna zou Holiday on Ice in Europa gaan toeren. De artistiek directeur, met wie ik bevriend was geraakt, nodigde me uit om ook daar te komen werken, en zo kwam ik in 1981 in Europa terecht. Voordat het werk begon ging ik alvast naar Frankrijk, Engeland en Schotland. Dat was een droomtijd met lange zomeravonden. Intussen bleef ik doorgaan met tekenen. Veel schaatsers hebben een tekening van me.

Werken bij Holiday on Ice betekende veel reizen: een paar weken hier, een paar dagen daar. Na een tijdje had ik daar niet zo’n zin meer in. In november kwam Holiday on Ice in Amsterdam. Ik zal nooit vergeten hoe we, terwijl het keihard regende, door de stad reden, op zoek naar de Jaap Edenhal. In deze stad ontmoette ik mijn partner en toen ben ik gestopt met Holiday on Ice. Het is dus toevallig dat ik terecht ben gekomen in Amsterdam, maar nu woon ik er alweer ruim dertig jaar.’

Lees volgende week (30 september) deel 2 van het interview met Gilmario da Silva.

De expositie ‘Vogelvlucht over Waterland‘ is tot en met 30 september te zien in het WG-café, Marius van Bouwdijk Bastiaansestraat 55 (WG-terrein) in Amsterdam.

Gilmario Indio

 

En ook > Geen Brazilië, toch leuk.

Uit wat voor een (capoeira-)cultuur kom jij?

Gevonden op Facebook: een driehoek die landen/culturen onderverdeelt naar hun manier van doen en reageren. Met de plek van Nederland (‘feitelijk, besluitvaardig’) en Brazilië (‘spraakzaam, emotioneel’) ben ik het wel eens. En nu ik erover nadenk: ja, dat zie je wel terug in capoeira!

Driehoek actie

So next time you are in the roda and you play according to the berimbau toque here are some more things you might add to the equation:

Blue – lineair active cultures
Orientated towards tasks, performances and results. Apreciation for technical skills. Facts over feeling, logic over emotion. Organised and attached to planning.

Red – multi active cultures
Extravert, thrust in verbal skills and capacity to convince. People contact and appreciation for networking.

Yellow – reactive cultures
Acting from knowledge, experience and patience. People-oriented, modest and polite. Appreciation for harmonious atmosphere.

Are you aware of the communication tools&skills of the culture that you have been raised in? Do you have a notion how different that might be for your opponent?

And how then does that all influence this nonverbal-body-dialogue-fighting-game that you are playing?

Interviews > Riso Brasil interviewt Brazilianen en Brazilofielen.

Binnenkort: interview met Fries/Braziliaanse zanger Carlos Hogendorp

Riso Brasil had de eer Carlos Hogendorp te interviewen kort voordat hij naar Brazilië vertrekt om daar definitief door te breken als zanger. En na Brazilië is de rest van de wereld aan de beurt, te beginnen met Nederland, dus onthoud zijn naam! Het interview verschijnt binnenkort hier op Riso Brasil.

Carlos Hogendorp interview

Brazilië in het nieuws > Wat vertellen de media over Brazilië?

Eten Brazilianen zoveel witte chocola?

´Alleen Brazilië eet meer witte chocola dan wij’ kopt NRC. Dat roept meteen allerlei vragen op. Zoveel chocola eten Brazilianen toch niet? Ik heb het tenminste niet gezien. Logisch, lijkt me, want chocola smelt als het warm wordt, en dat is in een tropisch klimaat als dat van Brazilië niet handig.

Maar dan nog. ‘Wij’, Nederlanders, zijn maar met z’n zeventien miljoenen. In Brazilië wonen zo’n 200 miljoen mensen. Nogal een verschil. Maar Brazilië is nummer vijf op de wereldlijst van landen met veel inwoners. Hoe zit het dan met de witte-chocolade-consumptie in reuzen China, India, de V.S. en Indonesië?

En wat ik me sowieso afvraag: waarom eet een mens überhaupt witte chocola? Het is niet lekker, het is alleen maar zoet, en bovendien: ‘witte chocola’ is een contradictio in terminis; het kán helemaal niet. Genoeg reden om het artikel in NRC eens goed te lezen, want je merkt: dit zit mij hoog.

Wat blijkt? Van alle chocola die ze eten, eten Brazilianen procentueel veel witte chocola (15,5 % tegen Nederland 14,9%). Oh, is dat alles?

Nou, ik ga even wat chocola eten. Pure, uiteraard. Bonbons Foto van Theen Moy op Flickr.

Komt dat zien > Waar moet je heen voor Braziliaanse optredens, festivals, eten, feesten?

Presentatie Braziliaans-Nederlandse verhalen en poëzie

De Braziliaanse schrijfster Josane Mary Amorim, die sinds 2003 in Nederland woont, liep al een tijdje rond met het idee van een Braziliaans-Nederlandse bloemlezing. Ze wil ermee aan een Nederlands publiek tonen, waar Braziliaanse schrijvers op dit moment mee bezig zijn. Het resultaat, ‘1a Antologia Bílingue Brasil-Holanda’ (Eerste tweetalige anthologie Brazilië-Nederland), met daarin zowel proza als poëzie, wordt op 15 maart gepresenteerd. Iedereen is welkom!

Presentatie: 15 maart, 17u, bibliotheek Zuid-Kennemerland, Gasthuisstraat 32, 2011 XP Haarlem. Bloemlezing

 

 

Komt dat zien > Waar moet je heen voor Braziliaanse optredens, festivals, eten, feesten?

‘Ons’ Brazilië

Oké, hij is al even geleden uitgekomen; de speciale editie van Elsevier met als titel ‘Ons Brazilië’. Dat ‘ons’ slaat op Nederlands. De special bevat dan ook veel artikelen over dat deel van de geschiedenis dat Nederland en Brazilië delen, namelijk de tijd dat Maurits van Nassau gouveneur-generaal van een stukje aan de noordoostkust van Brazilië was.

Maar er staan ook de verhalen over Nederlandse ondernemers in Brazilië (uitzendbureau, verzekering, projectontwikkelaar), de familiebeurs (een soort uitkering), het ‘Nederlandse’ dorp Holambra, en de ondergang van een goudmijnbedrijf. En twee hele bladzijden met cijfers en feiten over Brazilië, vaak vergeleken met Nederland.

Heerlijk lezen en bladeren dus in dit blad, dat nog steeds verkrijgbaar is bij Elsevier.

En ook > Geen Brazilië, toch leuk.

Schrijf je in voor de nieuwsbrief van Riso Brasil

Blijf op de hoogte van ‘Brazilië in Nederland’, en van nieuwe producten in onze webshop. Schrijf je in voor de nieuwsbrief!

Elke maand krijg je een update, zodat je weet naar welk feest of capoeiraworkshop je kunt, kennis maakt met een Braziliaan of Brazilofiel, en leest wat Nederlandse media over Brazilië melden.

 

Interviews > Riso Brasil interviewt Brazilianen en Brazilofielen.

Ozair: ik heb nog niet besloten om terug te gaan

Elke week spreekt Riso Brasil met een Braziliaan of een Brazilofiel. Vandaag is dat Ozair da Paixão, docente Portugees bij Avenida Brasil.

‘Ik ben naar Nederland gekomen vanwege de liefde. Vanaf 2004 ben ik hier een paar keer geweest om het land te leren kennen, en sinds 2006 woon ik hier definitief.

Ik kom uit Jaguaquara in Bahia. Daar heb ik gestudeerd voor lerares, ook omdat mijn ouders graag wilden dat ik een beroep met toekomst zou hebben. Ik heb gewerkt op wat je hier de basisschool en de middelbare school zou noemen.  Maar later heb ik gedaan wat ik vooral zelf graag wilde: ik volgde in Recife een muziekopleiding. Heel onverwacht was dat toch niet, want mijn beide ouders waren vroeger muzikanten. De school waar ik als docente werkte had een koor, dat drie keer per jaar een grote uitvoering gaf, en dat studeerde ik allemaal met de leerlingen in. Ook in de kerk werkte ik met het koor.
Ozair bijsnij Eigen foto van Ozair.

Dat mis ik in Nederland wel; dat werken met koren, met muziek. Zelf speel ik piano en blokfluit, maar het is niet mijn sterkste kant. Gelukkig geef ik hier wel weer les; dat vind ik gewoon leuk om te doen. Ik heb vaak gesolliciteerd op andere banen, maar blijkbaar schrikken mijn Arabische voornaam en Portugese achternaam af, zelfs al gaat het om werk waarvoor je Portugees moet spreken. Maar ach, nu doe ik wat ik leuk vind en wat ik goed kan.

Les geven doe ik met Powerpointpresentaties en materiaal dat ik zelf heb verzameld. Ik heb ook de handleiding voor andere docenten van Avenida Brasil gemaakt. De bestaande lesboeken Portugees vind ik niet zo goed. De grammatica staat er niet in; dan moet je weer een ander boek kopen. Mijn cursisten leren Portugees als hobby, of omdat ze familie in Brazilië hebben, en ik krijg ook zakenmensen in mijn les.

Toen ik in Nederland kwam, heb ik eerst twee jaar de taal geleerd. Door al die aandacht voor het Nederlands is mijn Engels toen wel een beetje weggezakt. Dat vind ik jammer, en daarom ben ik bezig dat weer op te halen. Ik houd van talen! Ik wil ook Frans gaan leren, want dat vind ik echt een mooie taal. En doordat ik in Zandvoort woon, waar veel Duitse toeristen komen, heb ik vanzelf ook een beetje Duits geleerd.

In 2010 is mijn man overleden. Hij vroeg me wel eens: ‘Als mij iets overkomt, wat doe jij dan?’ En ik antwoordde: ‘Ik weet het niet.’ En dat is ook zo. Ik ben in Nederland omdat ik niet heb besloten om terug naar Brazilië te gaan. Maar ik heb ook niet besloten om te blijven. Ik denk er niet teveel over na en leef gewoon met de dag. Toch wil ik niet oud worden in dit land; oude mensen zijn hier vaak eenzaam, en dat wil ik niet.’